ΔΩΡΕΑ

Διάνοιξη & διαμόρφωση ενιαίου τμήματος δασικού μονοπατιού 28 χιλιομέτρων / Δομνίστα - Κοντίβα, Νότια Ευρυτανία

Στις αρχές Μαϊου του 19`εστιάσαμε στα δύσβατα και άγνωστα περάσματα της νότιας οριογραμμής του ελατοστόλιστου νομού.
Με τον φίλο Γιάννη, βρεθήκαμε στα απομονωμένα δάση της νότιας Ευρυτανίας με κοινό σκοπό την εξιχνίαση και διάνοιξη μιας ενιαίας πεζοπορικής γραμμής συρράβοντας παλιά ίχνη εγκαταλελειμμένων μονοπατιών.
 
Την προσπάθεια προετοιμασίας του μονοπατιού την στηρίξαν λίγοι προσκεκλημένοι φίλοι - εθελοντές, λόγω της δυσκολίας βατότητας και λοιπών δυσμενών συνθηκών, που επικρατούν ιδιαιτέρως τους θερινούς μήνες.
Πριν εξιχνιάσουμε το μονοπάτι στο πεδίο, μελετήσαμε το ανάπτυγμα της διαδρομής που είχαμε επιλέξει τους περασμένους μήνες Φεβρουάριο, Μάρτιο & Απρίλιο.
 
Έπειτα ξεκίνησε ο μαραθώνιος διάνοιξης & προετοίμασίας του ενιαίου τμήματος της διαδρομής διάσχισης της νότιας οριογραμμής του νομού, εισχωρόντας σταδιακά στα περάσματα της στενής κοιλάδας του Κρικελοποτάμου και τον κύριο όγκο της Καλιακούδας. 
 
Καταφέραμε την πλήρη διάνοιξη και τη μερική διαμόρφωση του ίχνους του μονοπατιού σε διάστημα 4 μηνών.
Το αποτέλεσμα δικαιώνει την επιλογή χάραξης μιας συνδετικής πεζοπορικής διαδρομής διάσχισης του άγνωστου πεζοπορικά τμήματος, ενώ αναμένουμε την κατάλληλη στιγμή για την συνέχεια και το τελικό αποτέλεσμα.
 
Το τμήμα 28 χιλιομέτρων αποτελεί μέρος του συνόλου της χάραξης, της ενιαίας περιπατητικής διαδρομής διάσχισης της Πίνδου μήκους 600 χιλιομέτρων. Ποιό συγκεκριμένα η νέα αυτή ανάσυρση & συρραφή παλιών μονοπατιών στο νότιο άξονα της Ευρυτανίας, εντάσει σε τροχεία πεζοπορικής ανάπτυξης, μια σχετικά άγνωστη και αξιόλογη περιοχή του νομού, που παραμένει άγνωστη σε πολλούς και έχει πάρα πολλά ακόμη να δείξει και να μας πεί για τα βουνά, τους ανθρώπους και την σημαντική ιστορία του τόπου!
 
Γνωρίζοντας περίλυποι από πριν τα "άκυρα"σχέδια για τη χωροθέτηση μελλοντικών αιολικών εγκαταστάσεων, που  να υποβαθμίζουν την αισθητική του τοπίου σε κάποιες από τις ψηλές ράχες της πανέμορφης αυτής περιοχής, κινηθήκαμε αναλόγως χαράζοντας όσο πιο προσεκτικά γινόταν την πορεία του μονοπατιού.
 Ήτανε δύσκολο και ψυχοφθόρο να διαχειριστούμε αυτή τη κατάσταση, μια και τη συναντούμε και αλλού, αλλά ας μη μείνουμε εκεί γιατί δεν είναι τρόπος αντιμετώπισης ή επίλυσης του προβλήματος η σύντομη γραπτή παρατήρηση μας. Κάτι άλλο πιο δραστικό θα ταίριαζε σ` αυτό το σχεδιασμό υποβάθμισης της υπαίθρου, αλλά ίσως όλοι μας αργήσαμε να νοιαστούμε πραγματικά. Πραγματικά πονάει όταν αναλογίζεσαι το μέγεθος της παρέμβασης στο παρθένο φυσικό περιβάλλον και το αβέβαιο μέλλον. Ωστόσο καλούμαστε να παράξουμε μια αγνοούμενη για την ώρα υπεραξία στην περιοχή, αναδεικνύοντας την πεζοπορικώς και ελπίζοντας κάπου.
 
Ας αναφερθούμε όμως και στους ανθρώπους, που μας στήριξαν με κέφι και ανιδιοτέλεια.
 
Ο Γιάννης Λιάτσος είναι κάτοικος Αγρινίου, αρκετά δραστήριος οικογενειάρχης και αθλητής, με ρίζες από την όμορφη Σκοπιά της Ευρυτανίας (πρώην Τσεκλείστα, ανεξάρτητος συνοικισμός της Δομνίστας).
Εδώ και χρόνια επιτελεί αφιλοκερδώς σπουδαίο έργο στον τόπο του, προσφέροντας ψυχή και σώμα ως πρόεδρος του τοπικού φιλοπροοδευτικού συλλόγου και εμπνευστής ιδεών, αναπτύσσοντας έντονα το αίσθημα της ευθύνης απέναντι σε όλα, κι όλους γύρω από τον τόπο του.
 
Mαζί την υπέροχη σύντροφο της ζωής του Εύη, φιλοξένησαν εμας και τους περαστικούς εθελοντές, εμψυχώνοντας μας με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο. Στο ταπεινό τους σπίτι με την υπέροχη βεράντα στήσαμε τις σκηνές μας και μοιραστήκαμε τα αγαθά απ΄τα κηπάρια τους. Πολύ σύντομα καταφέραμε να νιώθουμε όλη τη περιοχή, πραγματικά σαν το σπίτι μας!
 
Σκεφτήκαμε λοιπόν να γράψουμε δυο λόγια, πρώτα για να τιμήσουμε αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους και έπειτα, να λυθούν οι πιθανές απορίες των φίλων που παρακολουθούν τις εξελίξεις και δεν γνωρίζουν τα εφόδια, αλλά και τους λόγους που μας κρατούν να οργώνουμε τα βουνά εδώ πέρα, προσπαθώντας να ανασύρουμε και να διατηρήσουμε ζωντανά αυτά τα μονοπάτια.
 
     Η ανάλωση-επένδυση χρόνου, πόρων και ενέργειας άλλωστε, είναι προσωπική υπόθεση του καθενός.
 
 
 
Δεν κατασκευάζουμε το μονοπάτι ακόμη. Χαράζουμε και επιμελούμαστε τη διαδρομή του.. κάνουμε τις απαραίτητες προετοιμασίες και προσπαθούμε με χίλιους κόπους και στερήσεις να βγάλουμε ένα καλό αποτέλεσμα.
 
Κάτι καλό για όλους όσους αντιλαμβάνονται το φυσικό και πολιτισμικό περιβάλλον της ανεκτίμητης Πίνδου!
Για όσους αγαπούν τον αθλητισμό στη φύση και πιστεύουν ακόμη στις λαϊκές παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα που μας άφησαν μετά κόπων και βασάνων οι πρόγονοι μας, ως κληρονομιά. Για όσους θα γυρέψουν να τα βρουν στο μέλλον, για μας, για τα παιδιά μας, για όλους!
 
 Ηθική υποχρέωση αλλά και μεγάλη μας ανάγκη είναι να ευχαριστήσουμε και από εδώ, τον Γιάννη και την Εύη, τους εθελοντές αλλά και ολόκληρη την τοπική κοινωνία εδώ, στα ξεχασμένα λημέρια της νότιας Ευρυτανίας, για την θερμή υποστήριξη!
 
Είμαστε πραγματικά περήφανοι που σας γνωρίζουμε!
 
Αναμένουμε τη στιγμή που θα ορίσει την επιστροφή μας στα όμορφα βουνά της Ρούμελης!